Dundr chort najnaj!

To beše ci tajki pimpus loni zo gor wjac njendzo. Priwšem pak wulku chwalbu wšem, kotriž njedachu so wot toho wottrašic – a zawerno, to njebe runjewon snadna horstka, kotraž so lubemu Petrušej njeklonješe! Naposledk to wšako reka, zo njetrjebamy so letsa docyla staroscic, hac runjež je prosce njemóžne, tajkile schodzenk znowa zwoprawdzec. Ale to njewadzi, móžemy so dze preco hišce stopnjowac! Cyle malki clack našeho mišterskeho plana chcemy wam netko tule preradzic…

Weste je, zo mjezynarodnosc NUKSTOCKa dale rozkceje: K prenjemu razej witamy na našim prestrencu kapalu z Luxemburga: BLACK OUT BEAUTY. Nic jenož mlódši lubwarjo najtwjerdšich zynkow meli so za nich zahoric. Nacasny narocny chaoscore kombinowany z kolwrótnoscu je lubozna melanža za kóždehožkuli gurmeja zawjercanych konstruktow – a štó žno to njeje, nic werno?! Wšako je tež runa smuha zawjercena – stajnje a preco z rotaciskim koeficientom nula a stajnišo w bjezkóncnosci. W tutym zmysle mamy tak rjec za kóždu a kóždeho nešto w našim cylindru. Na priklad Hamoršcanscy SS 20 – bjez kompromisa a pospochi z polnej paru runjewon, kwazi – wodajce – do frasy zakantorija nam pacholjo klasiski hardcore-punk, kiž zadyri kaž raketa, kotraž skupinje mjeno požci, hdyž tež z trochu strowšimi konsekwencami…

Drježdzenjo OLE & THE ORKS su snano z blišeho priwuznistwa, byrnjež do hinašeho smera wotboceli: Runje tak konsekwentni, ale direktemang prez polo so worajo (a tuž tak a znak stajnje runjewon) mešeja do jich hudzbneje poliwki nimo punka a hardcore hišce hruzlaty rock ’n’ roll, kusk crusta (wurjek tole spešnje trójce zasobu a wuhladaš wobraz… ale prošu ritti recec! Flajcht kryneš hamende zastup zdarma...) a šwarny podzel metala. Njech wam zeslodzi! A bjezkóncnosc swetnišca reprezentuja BLACK MOOD – z nekajkeje pušciny woni k nam prichwataja, zo bychu nam nešto wo spiralnej kurjawy nalewo Proximy Centauri powedali respektive zaspewali. Bjez dwela klasiski, psychedeliski doom potajkim. Chwilku smy pytali, netko jich nadešli: THE NICKAJACKS z Halle nad Solawu. Wurywaja korjenje, pestuja blues. Blues rock, chcece-li to cyle dokladnje wedzec. Netkole nic tajki ultradogmatiski, to nic – su swojorazni dosc a wudospolnja jich kompozicije, kaž so sluša, z tójšto improwizacijemi a nimaja pri tym strach pred cuzymi talerjemi, hejzo-li mi tute prirunowanje (a obligatoriski wonajki –izm) dowolice.

THE SIXPOUNDER z Wroclawja maja jednoru misiju: Swet zdobyc sej chcedza. A šansy njesu špatne. Z kompleksnym, staru a nowu šulu wušiknje zwjazacym death metalom, kiž so na technisce jara wysokim niwowom pohibuje a prezentuje, su mjez druhim domjace WACKEN-wubedzowaje dominowali, amterowacy mišter LIGI ROCKA a na lonším BEAT jako hosco tamnym wobdzelnikam pokazali, što mjezynarodna klasa, profesionalita a adekwatne wustupowanje woznamjenja. Na NUKSTOCKU chcedza tole wospjet wobkrucic – štož lochko njebudze. Ale: Móžno…

Zbywaja hišce cescy weteranojo HYPNOS. Hišce raz death metal, tu pak skerje cyle klasiski. Što dyrbjalo so k tutej instituciji dale rjec? Wjace hac dwaceci let nazhonjenja, njelicomne natocenja a sta koncertow (zaprijo de-facto-prechodnika KRABATHOR) za sebje reci. A za nich. Naš sobotniši headliner. Bon apetit, b.

PS: Smece so hišce na dalšej skupinje wjeselic. Njesmemy hišce wšo preradzic, ale snadz pokunce hdys a hdys do našich nowinkow… Na kóždy pad jedna so wo fachowcow, kotriž so na polu zawjercenja nanajlepje wuznaja – mozy pripasac, prošu. Hac runjež to tež njepomha, najskerje…